Sprzedaż wierzytelności a tajemnica bankowa

Tajemnica bankowa jest jedną z tajemnic zawodowych, której celem jest ochrona praw klienta banku. Tajemnica bankowa obejmuje wszystkie informacje dotyczące czynności bankowej uzyskane nie tylko w trakcie zawierania i realizacji umowy, ale również w czasie negocjacji z klientem.

Nabywca wierzytelności wynikającej z czynności bankowej (umowy rachunku, kredytu, karty kredytowej) staje często przed dylematem, czy w związku z nabyciem takiej wierzytelności zobowiązany jest stosować przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. nr 72, poz. 665 z późn. zm.) dotyczące instytucji tajemnicy bankowej. Często bowiem wychodzi z założenia, że skoro przelew wierzytelności nie powinien prowadzić do sytuacji, w której prawa dłużnika ulegają na skutek przelewu ograniczeniu, to również instytucja tajemnicy bankowej, której celem jest ochrona interesów klienta banku nie powinna doznawać ograniczeń lub zostać całkowicie wyłączona.

Problem tylko z pozoru wydaje się błahy. W praktyce bowiem niezwykle często dochodzi do sytuacji, w których organy ścigania, sądy, rzecznicy ochrony praw konsumentów i inne jeszcze podmioty domagają się ujawnienia informacji związanych z zawartą przez dłużnika umową. Do sytuacji takich dochodzi zwłaszcza wtedy, gdy istnieje podejrzenie, że w związku z zawarciem umowy mogło dojść do popełnienia przestępstwa lub też w sytuacji, gdy dłużnik zwraca się z prośbą o podjęcie interwencji przez uprawniony organ. Gdyby przyjąć, że nabywca wierzytelności jest podmiotem zobowiązanym do ochrony informacji stanowiących tajemnicę bankową w takim samym stopniu jak bank, nie wszystkie organy lub instytucje byłyby uprawnione do żądania ujawnienia tych informacji lub też konieczna byłaby w tym celu pisemna zgoda dłużnika, jako jedynego beneficjenta tajemnicy bankowej.

Chociaż w literaturze prawniczej na próżno szukać odniesień do kwestii tajemnicy bankowej po dokonaniu przelewu wierzytelności i podobnie rzecz ma się z orzecznictwem, to można się w tej sytuacji posiłkować tezami z niepublikowanego postanowienia Sądu Okręgowego w Kielcach Wydział III Karny syg. akt. III Kp 157/07. Przedmiotem rozpoznania sądu był wniosek Prokuratury Rejonowej o wydanie postanowienia w przedmiocie wyrażenia zgody na udostępnienie przez nabywcę wierzytelności bankowej (niebędącego bankiem) informacji stanowiących tajemnicę bankową. Sąd nie przychylił się do tego wniosku gdyż uznał, że nabywca wierzytelności nie jest związany tajemnicą bankową, stąd postanowienie w tym przedmiocie nie jest konieczne. W uzasadnieniu postanowienia zawarł natomiast istotne z punktu widzenia zagadnienia tezy.

W uzasadnieniu czytamy, że obowiązek zachowania tajemnicy bankowej obciąża przede wszystkim instytucję bankową (art. 2 ustawy Prawo bankowe). W przepisie art. 104 ust. 1 Prawa bankowego, wprost nałożono omawiany obowiązek także na osoby zatrudnione w banku i osoby, za których pośrednictwem bank wykonuje czynności bankowe. Czynność polegająca na zbyciu wierzytelności nie stawia nabywcy w szeregu podmiotów za pośrednictwem których w rozumieniu art. 106 b ustawy bank wykonuje czynności bankowe. Wszystkie działania podejmowane przez nabywcę wierzytelności (w tym podejmowanie prób wyegzekwowania wierzytelności) dokonywane są w interesie i na rachunek własny tejże jednostki, nie mając nic wspólnego z działalnością banku. Z kolei informacje dotyczące zbytej przez bank wierzytelności, których dysponentem jest aktualnie nabywca wierzytelności w ocenie sądu nie pozostają pod ochroną ustawy Prawo bankowe.

02/21/2012 | Autor:Przemysław Jamróz|źródło:portal www.windykacja.pl