Dochodzenie odszkodowań komunikacyjnych

Firmy odszkodowawcze działają przede wszystkim w oparciu o obowiązujące przepisy kodeksu cywilnego oraz ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Zgodnie z art 415 kodeksu cywilnego kto z winy swojej wyrządził szkodę drugiemu zobowiązany jest do jej naprawienia.

Wina może przejawiać się zarówno w działaniu sprawcy jak i zaniechaniu, tj. powstrzymaniu się od wykonania ciążącego na osobie obowiązku. Przykładem działania obrazującym winę może być wtargnięcie na jezdnię bezpośrednio przed nadjeżdżający samochód, przykładem zaniechania natomiast może być niedopełnienie przez zarządcę nieruchomości ciążącego na nim obowiązku zimowego utrzymania chodnika. Zarówno działanie jak i zaniechanie działania może stanowić podstawę dochodzenia roszczeń odszkodowawczych jeżeli ich wynikiem jest wyrządzenie szkody. Istotnym jest, aby pomiędzy działaniem a szkodą istniał adekwatny związek przyczynowy.

Poszkodowanemu, jak wyżej wspomniany przysługuje zgodnie z art. 444§ 1 kodeksu cywilnego w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody, które obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Poszkodowany może wystąpić do zobowiązanego do naprawienia szkody o refundację poniesionych kosztów leczenia lub o wyłożenie z góry środków finansowych niezbędnych na leczenie. Prawa do powyższego roszczenia nie ogranicza fakt, iż poszkodowany może korzystać z uspołecznionej służby zdrowia. W przypadku jednak śmierci poszkodowanego obowiązek pokrycia kosztów pogrzebu przez podmiot zobowiązany określa art. 446 § 1 kodeksu cywilnego. Świadczenie to należne jest osobie (nawet nie spokrewnionej) która koszty te poniosła, niezależnie od świadczenia przyznanego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W skład kosztów pogrzebu wchodzą wszelkie usługi związane z pochówkiem, koszty organizacji stypy, zakupu odzieży żałobnej, a także zakupu nagrobka granitowego.

Firmie ubezpieczeniowej przysługuje prawo do regresu to znaczy do żądania bezpośrednio od sprawcy szkody zwrotu całości lub części wypłaconego na rzecz poszkodowanych odszkodowania. Na podstawie art. 43 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zakład ubezpieczeń uprawniony jest do dochodzenia wypłaconego odszkodowania w sytuacji kiedy kierujący pojazdem wyrządził szkodę umyślnie lub w stanie po użyciu alkoholu albo pod wpływem środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych w rozumieniu przepisów o przeciwdziałaniu narkomanii, wszedł w posiadanie pojazdu wskutek popełnia przestępstwa, nie posiadał wymaganych uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, z wyjątkiem przypadków gdy chodziło o ratowanie życia ludzkiego lub mienia albo o pościg za osobą podjęty bezpośrednio po popełnieniu przez nią przestępstwa lub też zbiegł z miejsca zdarzenia.

Kwestią nieostrą jest termin stosownego odszkodowania, poszkodowani bardzo często przewartościowują wysokość poniesionych strat, faktycznie ma ono na celu ułatwienie realnego przystosowania się do zmienionych warunków życiowych i bytowych powstałych na skutek zaistnienia poważnych, negatywnych skutków natury ekonomicznej wynikłych ze śmierci poszkodowanego. Pamiętać trzeba, że niektóre z aspektów pozornie nie mających charakteru finansowego mogą zostać uznane za mające choć częściowo majątkowy charakter, a tym samy uzasadniać wypłatę świadczenia. Stosowne odszkodowanie jest świadczeniem fakultatywnym, a zatem należne jest tylko tym członkom rodziny zmarłego, którzy będą w stanie udowodnić znaczne pogorszenie sytuacji życiowej.

Niektóre bardziej skomplikowane sprawy o zapłatę odszkodowania bywają stosunkowo przewlekłe, zaś firmy ubezpieczeniowe rzadziej godzą się na zakończenie sprawy na etapie pozasądowym, stąd większość odszkodowań bywa wypłacanych dopiero po uzyskaniu wyroku sądu, w przypadku gdy dysponuje się takim dokumentem w zasadzie nie ma już czego się obawiać, gdyż tak jak wspomniano wyżej firmy ubezpieczeniowe są wypłacalne i wypłacają należne odszkodowanie.

W zależności od tego kto jest podmiotem zobowiązanym do naprawienia szkody, możemy mieć do czynienia z różnymi terminami na likwidację szkody. W przypadku zakładów ubezpieczeń, wypłacających odszkodowanie na podstawie obowiązkowej umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej termin ten, zgodnie z art. 14 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych wynosi 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o szkodzie. W przypadku, gdyby terminie 30 dni nie było możliwe wyjaśnienie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania, odszkodowanie powinno być wypłacone w ciągu 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak ni w terminie 90 dni od dnia zawiadomienia o szkodzie.

Poszkodowanym przysługuje również roszczenie w formie zadość uczynienia uregulowane jest ono przepisami kodeksu cywilnego. Określają one, że działanie lub zaniechanie, z którego szkoda wynikła, stanowiło niewykonanie lub nienależyte wykonanie istniejącego uprzednio zobowiązania, nie wyłącza roszczenia o naprawienie szkody z tytułu czynu niedozwolonego, chyba że z treści istniejącego uprzednio zobowiązania wynika co innego. Zaś w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu. Jeżeli jednak poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty.

W wyżej określonych przypadkach sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, również w wypadku pozbawienia wolności oraz w wypadku skłonienia za pomocą podstępu, gwałtu lub nadużycia stosunku zależności do poddania się czynowi nierządnemu. Roszczenie o zadośćuczynienie przechodzi na spadkobierców tylko wtedy, gdy zostało uznane na piśmie albo gdy powództwo zostało wytoczone za życia poszkodowanego. Zadośćuczynienie ma celu również ułatwić przezwyciężenie ujemnych przeżyć związanych z doznaną krzywdą. Wysokość zadośćuczynienia musi stanowić ekonomicznie odczuwalną wartość, niemniej jednak kwota ta musi być utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa.
Co robić aby szybciej i sprawniej uzyskać wyższe odszkodowanie
Po zdarzeniu należy bezzwłocznie zawiadomić policję oraz uzyskać właściwą notatkę policyjną. Sprawca wypadku jest już wtedy wskazany przez Policję lub na drodze postępowania. Nie zawiadomienie policji o zdarzeniu może skutkować wykluczeniem możliwości dochodzenia odszkodowania przez pasażerów. W przypadkach gdy to kierujący pojazdem był winny kolizji drogowej, wypadku jemu samemu nie należy się odszkodowanie, należy się ono jednak pasażerom pojazdu - w takim przypadku jednak to nie sprawca wypłaca poszkodowanym odszkodowanie lecz towarzystwo ubezpieczeniowe, z którym sprawca miał zawarte obowiązkowe ubezpieczenie OC.

Inną istotną kwestią, jest to aby po wypadku zgłosić się do szpitala lub wezwać karetkę pogotwia na miejsce zdarzenia. Mamy na to 7 dni, aby mogły one zostać uznane jako następstwo wypadku. Zbyt późne zgłoszenie do lekarza może nie zostać połączone z wypadkiem - wówczas przy próbie likwidacji szkody z polisy OC wszelkie psychiczne i fizyczne urazy oraz koszty związane z leczeniem mogą nie zostać zwrócone.

Przy fakultatywnym ubezpieczeniu NNW (od następstw nieszczęśliwych wypadków) zgłoszenia kieruje się zazwyczaj dopiero po zakończeniu leczenia.

06/20/2012 | Autor: Marcin Łysuniec | Źródło: Portal www.windykacja.pl